آیت الله حائری شیرازی پس از فوت همسر خود شعری را در وصف وی سروده است که به گزارش  دانا، متن این شعر به شرح زیر است:
 
ای همسر مهربان دلبند
ای مادر عشق را تو فرزند
از لطف، نگاه تو ز دل رفت
هر غصه که خاطرم پراکند
چون نور ز ذره بین گذر کرد
آتش به میان کاغذ افکند
ای همسر من تو ذره بینی
از توست هرانچه از من آرند
تو دست نوازش خدائی
بر همسر خویش و چند فرزند
زندان سیاه اهرمن را 
با داشتن یکی دو فرزند
دیدار من آمدی شب و روز
ای مرهم زخم شوی در بند
دست تو شکسته بود و می شست
همسایه لباس ما و فرزند
در خواب بدید آن مددکار
زهرا به تو گفته بود فرزند
زان روز که این سخن شنیدم
در بند توأم به مهر سوگند